Tłumacznie pochodzi z translate.google.com.
Oficjalna wersja angielska portalu w przygotowaniu.

GTranslate

English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Zmiana rozmiaru tekstu

-A A +A
ACCESS UPJP2

Patronaty naukowe

Wirtualny spacer

Uczelnia w mediach

Aktualności UPJPII

Projekty naukowe - w trakcie realizacji


Opisy aktualnie realizowanych projektów


 

Grant w ramach Narodowego Centrum Nauki – Konkurs Preludium 11 pt.

Kierownik prjektu: o. mgr Maciej J. Kowalski (Wydział Teologiczny UPJPII)

Opis projektu badawczego o numerze 2016/21/N/HS1/03496 finansowanego przez Narodowego Centrum Nauki zatytułowanego:

Realizacja charyzmatu trynitarskiego w Polsce .

 

Osoby zakonne odgrywają ważną rolę w społeczeństwie. Prowadzą działalność duszpasterską, naukową, oświatową, charytatywną, kulturalną, wydawniczą i sportową. Z różnymi przejawami ich obecności i pracy spotykamy się niemal codziennie, nie zawsze jednak potrafimy określić motywy i rozmiar tych działań. Niekiedy zdobycie takiej wiedzy dodatkowo utrudnia brak publikacji na ten temat. Dotyczy to między innymi założonego pod koniec XII wieku przez św. Jana de Matha Zakonu Najświętszej Trójcy i Niewolników, czyli trynitarzy.
Głównym zadaniem, jakie założyciel postawił przed nową wspólnotą zakonną, był wykup chrześcijańskich niewolników z rąk pogańskich. Ta niezwykła działalność stała się najpierw powodem przybycia zakonu do Polski w roku 1685 na zaproszenie króla Jana III Sobieskiego, a następnie przyczyniła się do jego szybkiego rozwoju. Na terenach dawnej Rzeczypospolitej powstało ponad trzydzieści klasztorów, a polscy trynitarze dokonali osiemnastu wypraw redempcyjnych, w następstwie których wolność odzyskało ponad pięćset osób. Zajmowali się również działalnością duszpasterską, wychowawczą i patriotyczną. Kres tej chlubnej historii położyła kasata zakonów w okresie zaborów. Pamięć o niej przetrwała jednak w zakonie, który wielokrotnie podejmował działania mające na celu odnowienie swoich struktur w Polsce. Ostatecznie udało się to w roku 1985 wraz z powrotem do kraju o. Jerzego Kępińskiego i rozpoczęciem przez niego budowy klasztoru we wsi Budziska. W 2000 roku do fundacji na terenie diecezji sandomierskiej dołączyła kolejna – w Krakowie. Początkowo krakowska wspólnota pełniła jedynie funkcję domu formacyjnego. Obecnie prowadzi również działalność apostolską polegającą na kierowaniu Domem Pomocy Społecznej. Zakonnicy z tej wspólnoty pełnią ponadto posługę kapelanów więziennych w dwóch krakowskich jednostkach penitencjarnych.
Celem projektu jest całościowe przedstawienie sposobów realizacji charyzmatu trynitarskiego w Polsce. Ponieważ charyzmat zakonu określa i determinuje jego misję w Kościele, podjęte badania pozostają w ścisłym związku z zagadnieniem dziedzictwa i działalności zakonu trynitarzy na ziemiach polskich. Mam więc nadzieję, że przyczynią się do poszerzenia wiedzy na ten temat.
Realizując wyznaczony cel, zamierzam odpowiedzieć na pytanie, czy polscy trynitarze dokonali pewnych adaptacji charyzmatu do rodzimych warunków i wypracowali własne formy jego realizacji. Przemawia za tym fakt, iż działalność zakonu w Polsce obejmuje z przerwami okres trzech stuleci. Ponadto będę chciał się dowiedzieć, jak przebiegał na terenie Rzeczypospolitej proces rozwoju zakonnego charyzmatu oraz czy Polacy przyczynili się do rozwoju charyzmatu św. Jana de Matha. Trynitarze w swej ponad osiemsetletniej historii różnie bowiem rozumieli i realizowali własną misję, co wynika z dynamicznej natury charyzmatu, sprawiającej, że podlega on ciągłemu rozwojowi. Wprowadzając w życie powyższe założenia, analizuję dokumenty Kościoła na temat teologii charyzmatu oraz zasadniczych elementów charyzmatu trynitarskiego. Badam również obszerny materiał źródłowy dotyczący historii i przejawów naszego zakonnego charyzmatu. Najistotniejszym przedmiotem moich badań są dokumenty źródłowe dotyczące historii i działalności trynitarzy w Polsce.
Niniejszy projekt naukowy pozostaje w ścisłym związku z tematem rozprawy doktorskiej przygotowywanej przeze mnie w Katedrze Historii Duchowości Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Wojciecha Zyzaka. Przystępuję do badań nad tym zagadnieniem z kilku powodów. Pierwszym jest próba zaspokojenia potrzeby całościowego opracowania tego tematu. Ponadto uważam charyzmat trynitarski za niezwykle aktualny. I to nie tylko ze względu na nieustanne doniesienia o prześladowaniach chrześcijan, lecz także z uwagi na zawarte w nim idee powszechnego braterstwa, solidarności międzyludzkiej, troski o potrzebujących, na które jest ogromne zapotrzebowanie społeczne. Nie bez znaczenia są również moje osobiste zainteresowania. Prezentowany projekt badawczy jest naturalną kontynuacją badań przeprowadzonych podczas powstawania pracy magisterskiej poświęconej charyzmatowi założyciela trynitarzy św. Jana de Matha i jego współczesnym realizacjom. Stanowi również dopełnienie innych moich działań popularyzujących wiedzę o zakonie trynitarzy.


 

Grant w ramach Narodowego Centrum Nauki – Konkurs Opus18 pt.

Kierownik prjektu: ks. dr hab. Piotr Majer, prof. UPJPII (Wydział Prawa Kanonicznego UPJPII)

Opis projektu badawczego o numerze 2019/33/B/HS5/02465 finansowanego przez Narodowego Centrum Nauki zatytułowanego: Kanoniczna odpowiedzialność biskupów Kościoła katolickiego za nadużycia seksualne wobec małoletnich popełnione przez podległych im duchownych

W obliczu skandalu wykorzystywania seksualnego małoletnich przez duchownych pojawia się pytanie o odpowiedzialność kościelnych przełożonych tych księży, którzy dopuścili się przestępstw. Na wokandach sądów powszechnych pojawiają się sprawy o odszkodowania od kościelnych osób prawnych (np. diecezji) za szkody wyrządzone przez duchownych. O ile problematyka odpowiedzialności prawnej ponoszonej przez przełożonego za działania podwładnego w doktrynie prawa polskiego (czy innych zagranicznych porządków prawnych) doczekała się licznych opracowań, w zakresie prawa kanonicznego tematyka ta nie została pogłębiona. Nierzadko zarzuca się Kościołowi katolickiemu, że ogranicza się jedynie do aktów natury religijnej i duchowej w miejsce egzekwowania od biskupów konkretnych form odpowiedzialności prawnej.
Podjęty projekt badawczy zmierza do wypełnienia tej luki. Jego podstawowym celem naukowym jest dokonanie kompleksowej i szczegółowej analizy oraz systematyzacji zagadnienia odpowiedzialności kanonicznoprawnej – karnej, dyscyplinarnej i cywilnej (odszkodowawczej) – biskupów diecezjalnych Kościoła katolickiego za nadużycia seksualne popełniane przez podległych im duchownych. Inspiracją do podjęcia pogłębionego studium nad ustawodawstwem kościelnym w tym zakresie jest wydanie przez papieża Franciszka listu apostolskiego motu proprio Come una madre amorevole z 4 czerwca 2016 r. oraz listu apostolskiego motu proprio Vos estis lux mundi z 7 maja 2019 r. Pierwsza z wymienionych ustaw jest przełomowa, bowiem po raz pierwszy w historii Kościoła ustanowiona została procedura usuwania biskupów z urzędu za zaniedbania czy bezprawne działania, które spowodowały szkody konkretnym osobom bądź całej wspólnocie. W drugiej natomiast ustanawia się m. in. karę za utrudnianie albo unikanie przez biskupów świeckich lub kanonicznych dochodzeń karnych bądź administracyjnych za przestępstwa seksualne popełnione przez duchownych.
Ogólna hipoteza projektu badawczego brzmi: Biskupi diecezjalni ponoszą nie tylko odpowiedzialność moralną i duchową, ale także odpowiedzialność kanoniczną (karną, dyscyplinarną i odszkodowawczą) za przestępstwa seksualne wobec małoletnich popełnione przez podległych im duchownych. Odpowiedzialność ta jest skonkretyzowana i przybiera różne formy, stosownie do przepisów prawa kanonicznego. Aby określić podstawy prawne tej odpowiedzialności, zostanie dokonana szczegółowa analiza przepisów prawa kanonicznego, która zmierza do uzyskania odpowiedzi na pytania: Na ile pozycja kanoniczna duchownego podległego biskupowi może być porównywalna do relacji między pracodawcą a pracownikiem? Czy każda czynność duchownego jest w ramach prawa kanonicznego ściśle reglamentowana i podana nadzorowi ze strony biskupa, czy też duchowny dysponuje pewnym zakresem autonomii w działaniu, a jeśli tak, w jaki sposób rozkłada się odpowiedzialność za szkody ewentualnie wyrządzone przez duchownego?
Liczne przepisy prawa kanonicznego konkretyzują obowiązki spoczywające na biskupie w tej dziedzinie: dopuszczanie do święceń tylko tych, którzy cieszą się odpowiednimi kwalifikacjami, troska o formację duchową i intelektualną duchowieństwa, czuwanie nad dyscypliną duchowieństwa, zwłaszcza w dziedzinie wstrzemięźliwości i celibatu, i właściwe reagowanie na sygnały o możliwych nadużyciach, powierzanie urzędów i funkcji właściwym osobom, posiadającym odpowiednie kwalifikacje i odwoływanie tych, których posługiwanie przynosi szkodę, czuwanie nad tym, by nie udzielać upoważnienia do spowiadania duchownym, którzy nie mają wymaganych kwalifikacji do pełnienia tej delikatnej posługi. Zaniedbania biskupa względem tych powinności mogą stanowić o jego winie w wyborze lub nadzorze.
W zakres odpowiedzialności prawnej biskupa za czyny niedozwolone popełnione przez podległych mu duchownych wchodzi również obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody. Zastanawiające jest, że papieskie dokumenty z 2016 r. i 2019 r. pomijają ten obowiązek milczeniem. W studium poświęconym odpowiedzialności prawnej biskupów należałoby zatem dociekać przyczyn milczenia ustawodawcy kościelnego w tej sprawie, a jednocześnie opisać naturę szkody wyrządzonej zaniedbaniem biskupa oraz wskazać sposób jej naprawienia.
Zamiarem autorów projektu badawczego jest to, by opublikowane wyniki badań przyczyniły się nie tylko do lepszej aplikacji prawa w zakresie wewnątrzkościelnym, ale były użyteczne się również na szerszym polu – w doktrynie prawnej w ogóle, a przede wszystkim orzecznictwie sądów powszechnych. Sądy polskie w rozpoznawaniu spraw w zakresie odpowiedzialności cywilnej diecezji lub innych osób prawnych Kościoła katolickiego powołują się na przepisy prawa kanonicznego. Jest to nie tylko uzasadnione, ale wręcz konieczne dla sprawiedliwych rozstrzygnięć. Nie sposób sprawiedliwie ocenić winy i odpowiedzialności biskupa diecezjalnego bez rzetelnego odniesienia się do przepisów prawa kościelnego w tej materii. W wymiarze społecznym projekt winien przyczynić się do upowszechnienia wiedzy i podniesienia świadomości prawnej w zakresie odpowiedzialności prawnej biskupów Kościoła katolickiego za przestępstwa popełniane przez podległych im duchownych. Dotyczy to zarówno samych zaangażowanych w ewentualne spory na tym tle, jak również całej społeczności (kościelnej i pozakościelnej). Wydaje się pożądane, by taka świadomość prawna przyczyniała się do odpowiedzialnych ocen kształtowanych w opinii publicznej w kontekście skandalu wykorzystywania seksualnego małoletnich w Kościele.

 


 

Grant w ramach Narodowego Centrum Nauki – Konkurs Preludium 16 pt.

Kierownik prjektu: mgr Natalia Stencel (Wydział Filozoficzny UPJPII)

Opis projektu badawczego o numerze 2018/31/N/HS1/02721 finansowanego przez Narodowego Centrum Nauki zatytułowanego: Podmiotowość w polskich tekstach mistycznych XX wieku.

Wiek XX był czasem totalitaryzmów i okrucieństwa. Primo Levi zadał pytanie o możliwość istnienia Boga w obliczu tragedii Auschwitz, która to tragedia miała negować fundamentalne założenia chrześcijaństwa i judaizmu o istnieniu wszechmogącego, miłosiernego Ojca ludzkości. W tym samym, XX wieku rozwijała się bujnie polska mistyka – począwszy od dwudziestolecia międzywojennego wzrosła ilość świadectw z kręgu tzw. mistyki przeżyciowej, którą w tym okresie reprezentowały m. in.: s. Faustyna Kowalska, Aniela Salawa, s. Bernardyna Jabłońska, s. Elżbieta Czacka. Polskie teksty mistyczne XX wieku przedstawiają wyrazisty koncept relacji człowieka z Bogiem – powstając w konkretnym dziejowym „tu i teraz”, są fascynującym dokumentem kształtowania się określonego typu tożsamości. Głównym celem projektu jest więc odpowiedź na pytanie: kim jest polski homo mysticus XX wieku? Jak można go opisywać, analizując ślady, jakie podmiot, w całym bogactwie swojego „ja” uwikłanego w historię, kulturę, tradycję i język, pozostawił w zapisie tekstowym? W jaki sposób tekst – podczas pogłębionej analizy – odkrywa tajemnicę o stojącej za nim podmiotowości? W trakcie badań istotne będzie dla nas nie tyle odkrycie mistyka jako indywiduum, ile zbadanie, czy w obrębie badanych przez nas tekstów
występuje charakterystyczny na polskiej mistyki XX wieku typ podmiotowości. Typ ten będziemy się starali określić, analizując materiały archiwalne, rękopisy pozostawione w zakonnych archiwach, często niewydane drukiem. Nie mając oczywiście dostępu do samej rzeczywistości doświadczenia mistycznego, zasadniczym polem badawczym czynimy tekst mistyczny, względem którego formułowane są hipotezy i prowadzone będą badania empiryczne. Mając na uwadze aktualny dyskurs akademicki, będziemy się starali sprawdzić, czy wyodrębnione w nim typy podmiotowości (np. syllepsis wg Ryszarda Nycza, modele podmiotowości nowoczesnej wg Charlesa Taylora) mogą stać się dobrymi narzędziami opisu dla podmiotowości polskiego homo mysticus XX wieku, jeśli typ taki będzie dało się wyróżnić na podstawie analiz porównawczych. Skupiając się na podmiotowości, jej zakorzenieniu kulturowym i historycznym, jej uwarunkowaniach związanych z rzeczywistością języka i światem pojęć, staramy się wpisać nasz projekt w fundamentalne na gruncie badań nad mistyką pytanie: istnieje jedna mistyka czy wielość mistyk?
Stawiając w centrum naszej refleksji badawczej podmiotowość z całym jej bagażem, którego ślady – jak zakładamy – można odnaleźć w materii tekstu, osadzamy nasze prace w teoretycznometodologicznym nurcie kontekstualnym w badaniach nad mistyką (inna nazwa to „nurt pluralistyczny”), do którego przedstawicieli należą badacze mistyki o światowej renomie – Steven T. Katz i Bernard McGinn. Przyjmując proponowane w tym systemie metody, zamierzamy sprawdzić ich funkcjonalność w odniesieniu do polskiej mistyki XX wieku i – jeśli okaże się to konieczne i możliwe – uzupełnić je, poprawić, doprecyzować aparat pojęciowy.
Dlaczego podejmujemy wskazany temat? Polska mistyka XX wieku, choć niektórzy jej przedstawiciele są szeroko znani w świecie (np. s. Faustyna Kowalska), pozostaje w większości zapomniana. Część dzieł, zalegając w kościelnych archiwach, nie jest powszechnie dostępna w formie drukowanej. Ogromna część polskiej mistyki znajduje się wyłącznie w kręgu zainteresowania teologów – niewiele jest więc przekrojowych, interdyscyplinarnych opracowań, brakuje również aktualizowania wiedzy w obrębie metodologii pracy z tego typu materiałem. Dotychczas fundamentalna kwestia podmiotowości, tak istotna dla nauk humanistycznych, nie została opracowana w odniesieniu do polskich tekstów mistycznych XX wieku. Projekt ma zapełnić tę lukę, dając jednocześnie sposobność do rozwoju pozaakademickiej debaty dotyczącej tożsamości religijnej Polaków. Zrozumienie polskiej mistyki XX wieku pozwoli zrozumieć istotny składnik naszej kultury – tym samym przyczyni się do lepszego zrozumienia innych tradycji religijnych. Zarówno artykuł naukowy (w języku polskim i angielskim), jak i planowana monografia naukowa w języku polskim mają popularyzować nie tylko wiedzę o polskiej najnowszej mistyce (w kraju i za granicą), ale także poszerzyć świadomość na temat możliwości kulturowego, historycznego i językowego uwikłania „ja” współczesnego człowieka religijnego. Gdy zrozumiemy to uwikłanie i wynikające z niego różnice na podstawie analiz świadectw z przeszłości, łatwiejszymi staną się dialog i międzyreligijne porozumienie, tak istotne w XXI wieku. Być może poszukując odpowiedzi na pytanie, jaka jest podmiotowość polskiego mistyka XX wieku, uda się także cząstkowo sprawdzić, dlaczego wiek totalitaryzmów nie położył ostatecznego kresu „istocie religijnej”. Proponowane przez nas badania otwierają więc szeroką perspektywę nie tylko w aspekcie teorii tekstu mistycznego i ogólnej teorii mistycznego doświadczenia, ale także szerzej: funkcjonowania współczesnego „homo religiosus”.

 


 

Grant w ramach Narodowego Centrum Nauki – Konkurs Opus 16 pt.

Kierownik prjektu: s. prof. dr hab. Tereza Obolevitch (Wydział Filozoficzny UPJPII)

Opis projektu badawczego o numerze 2018/31/B/HS1/01861 finansowanego przez Narodowego Centrum Nauki zatytułowanego:

Filozofia w neopatrystyce. Nowe postaci i nowe interpretacje. 

Tak zwana neopatrystyka była być może najbardziej wpływowym ruchem intelektualnym w dwudziestowiecznym prawosławiu. Ruch ten powstał z inpiracji rosyjskich emigrantów, Georgesa Florovsky’ego i Władimira Łosskiego, a następnie był rozwijany przez wielu autrów w rozmaitych krajach. Obecnie dziedzictwo neopatrystyki zaczęło wzbudzać coraz większe zainteresowanie badaczy. W naszym projekcie staramy się rozszerzyć studia nad neopatrystyką w dwóch ogólnych kierunkach. Po pierwsze, chcemy uzyskać bardziej adekwatny historyczny obraz ruchu neopatrystycznego. W szczególności przedstawimy pierwszą w świecie analizę życia i twórcości
Myrrhy Lot-Borodine, zapomnianej teolożki, której prace do pewnego stopnia inspirowały cały ten ruch. Po drugie, proponujemy szczegółowe filozoficzne interpretacje pewnych wątków dziedzictwa neopatrystycznego. Naszym zdaniem prace Georgesa Florovsky’ego, Władimira Łosskiego, Johna Zizioulasa, Christosa Yannarasa czy Sergieja Chorużego zawierają oryginalne i ciekawe idee, które można włączyć w kontekst wsółczesnej metafizyki, filozofii religii i filozofii umysłu.

PHILOSOPHY IN NEOPATRISTICS: NEW FIGURES AND NEW INTERPRETATIONS
We are going to study philosophical aspects of so-called “neopatristic synthesis” or “neopatristics”. It was probably the most influential movement in twentieth-century Orthodox thought, established by Russian emigrants Georges Florovsky (1893-1979) and Vladimir Lossky (1903-1958), and then continued in different ways in US, UK, France, Greece and other Orthodox countries. In our projectwe are going to discuss and develop the philosophical aspects of that heritage. We believe that neopatristics synthesis has also philosophical significance which might be investigated both in historical and systematic perspectives.

First, I would like to reintroduce to the mainstream history of philosophy, some more or less neglected figures of the neopatristic project. Particularly, I am going to study the life and works of Myrrha Lot-Borodine (1882-1954), which is one of the most important yet forgotten figures of neopatristic movement. Besides, I am going to study in details the relation between neopatristics and Russian religious philosophy. Second, together with my project collaborators, we are going to propose a fresh reading of some neopatristic works in the context of contemporary discussions. In metaphysics we are going to discuss the principles of trinitarian theology, Palamite concept of divine energy and the neopatristic idea of relations in the context of the contemporary discussions on the problem of universals, the theory of powers and dispositions and the ontology of relations. In philosophy of religion we would like to compare neopatristcs idea of religious experience with the position of so called reformed epistemology. Finally, in philosophy of mind we would like to interpret Palamite anthropology in
the context of the theory of embodied mind, which was already successfully used for the interpretation of religious anthropology.
The project will fill the gap in the literature on neopatristics and give a more adequate historical image of this movement. In particular, the first extensive study of Lot-Borodine thought should change the usual picture of the beginning of neopatristics and inspire new historical research. The systematic works could be the beginning of the process of assimilation by contemporary philosophy the ideas of neopatristics, which have great philosophical importance. Metaphysical discussion on universals, powers and relations, debates in philosophy of religion on the nature of religious experience or discussion on the relation between mind and body should
benefit from introduction of some new insights coming from neopatristics. The historical part of the project will be conducted according to the general methods of the history of ideas. In the systematic part of the project, we will adopt general standards of contemporary analytical philosophy.

 


 

Grant w ramach Narodowego Centrum Nauki – Konkurs Opus 14 pt.

Kierownik prjektu: ks. prof. dr hab. Robert Woźniak, prof. UPJPII (Wydział Teologiczny UPJPII)

Opis projektu badawczego o numerze 2017/27/B/HS1/01634 finansowanego przez Narodowego Centrum Nauki zatytułowanego: Metodologiczna odnowa teologii dogmatycznej

Współczesne nurty myślowe naznaczone są zradykalizowanym antydogmatyzmem. Co najmniej od czasów Kartezjusza pęd człowieka ku wiedzy niepowątpiewalnej stał się wyznacznikiem racjonalności. Kantowskie sapere aude i proklamacja wieku dojrzałości rozumu wzmocniły dodatkowo i ostatecznie odrzucenie wszelkich autorytarnych pewników. Do tego wszystkiego dołączyła się jeszcze rewolucja naukowa zapoczątkowana w XVII wieku, która zaowocowała nową koncepcją wiedzy ewoluującej, nieustannie przekraczającej dotychczasowe schematy myślowe, metody i paradygmaty. Racjonalność stała się zradykalizowaną otwartością na możliwość dalekosiężnych zmian całych systemów pewników. Myśleć to być w drodze. Nauka i prawdziwa wiedza w takiej perspektywie nie zna dogmatów.
Jak można się łatwo domyślić, dogmatyka katolicka w takiej perspektywie stała się synonimem nieoświeconego oportunizmu poznawczego. Pojawiły się oczywiście próby przeformułowania zadania i metody dogmatyki. Zawężały się one jednak najczęściej do bezkrytycznego przyjmowania krytycyzmu kantowskiego. Z drugiej strony teologowie, którzy nie chcieli zgodzić się na przemyślenie całości prawd wiary wewnątrz nowych przestrzeni skonstruowanych przez Kanta i rozwój nauk empiryczno-matematycznych musieli wycofać się do intelektualnego getta, przyjmując często postawę wrogą jakiemukolwiek dialogowi interdyscyplinarnemu w dziedzinie principiów poznawczych.
Dodatkowo do tego zewnętrznego kryzysu wiary i teologii dogmatycznej dołączył się jej wewnętrzny kryzys spowodowany brakiem twórczych relacji z uniwersum wiedzy w jego dzisiejszym kształcie i stanie. W dużej mierze dogmatyka, rozumiana tu jako spójny wykład prawd wiary, opiera się ciągle na przestarzałym paradygmacie arystotelesowskim. Prezentowany projekt rości sobie ambicje do przekroczenia tej dziejowej wyrwy, która przynosi szkodę nie tylko teologii, ale i globalnej kulturze. Chodzi po pierwsze o ukazanie paradoksalnie niedogmatycznej struktury i natury dogmatyki chrześcijańskiej, po drugie zaś o prezentację możliwości wykorzystania nowych metod myślenia wewnątrz dogmatyki. W istocie rzeczy projekt metodologicznej odnowy dogmatyki wydaje się być szansą do przekroczenia zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych przeszkód, które blokują rozwój dogmatyki jak i jej owocnych interakcji z innymi dziedzinami myślenia, blokując przez to szerszy dialog dogmatyki z nowożytnością i możliwość jej krytycznego wpisania w obecne millieu. Ogromną potrzebą chwili jest wykazanie otwartości myślenia dogmatycznego na całe spektrum współczesnych zdobyczy wiedzy o człowieku i świecie przez niego zamieszkiwanym.
Tak rozumiana odnowa dogmatyki otwierająca ją na inne dyscypliny i modyfikująca jej wewnętrzną dynamikę nie jest próbą zerwania z jej tradycyjnym dziedzictwem, co mogłoby okazać się zamachem na jej wewnętrzną tożsamość, ale jest próbą zdynamizowania i otwarcia jej tradycyjnych treści na nowe konteksty. Innymi słowy jest to próba ustawienia tradycyjnych prawd dogmatycznych, (które słusznie roszczą sobie pretensje do miana absolutnych), w zupełnie nowych perspektywach, tak by światło innych dziedzin mogło wydobyć z tradycyjnych jej twierdzeń zupełnie nowe odcienie znaczeniowe, korespondujące z nowymi kontekstami (naukowymi, kulturowymi itp.).
Projekt składa się z szeroko zakrojonych badań nad naturą dogmatyki w relacji do zawartości współczesnej epistemologii z wielością metodologiczną jej właściwą. Chodzi o przebadanie możliwości twórczej relacji dogmatyki w perspektywie nowych metod właściwych naukom humanistycznym i filozofii oraz postawienie pytania o możliwe relacje w tym względzie miedzy teologią dogmatyczną a naukami ścisłymi. Ostatecznie chodzi o stworzenie zbiorowej monografii podejmującej temat dogmatyki w interakcji z różnymi dziedzinami naukowymi, która akcentowałby jej odnowę metodologiczną i interdyscyplinarną wrażliwość. Monografia taka miałby za zadanie nie tylko informować w nowy pogłębiony sposób o treściowej zawartości dogmatyki, ale i prezentować ją samą jako dyscyplinę otwartą i prężnie rozwijającą się.
O jakie pola interakcji chodzi? Po stronie humanistyki o naukę o literaturze, historię, sztukę i film. Po stronie filozofii, przede wszystkim o filozofię analityczną, hermeneutykę (w tym filozofię dialogu) i fenomenologię. Te dziedziny współczesnej filozofii oferują ciekawe perspektywy. Fenomenologia skłania dogmatykę do głębszej refleksji nad fenomenalną strukturą i naturą Objawienia. Hermeneutyka zaś uczy traktować dogmat jako rozmowę w kontekstach. Osobno na uwagę zasługuje również perspektywa wprowadzana dzisiaj przez wielokształt metodologii nauk ścisłych. Istotny dialog w tym względzie powinien zostać podjęty z psychologią i socjologią, nie mówiąc już o fizyce, biologii czy kognitywistyce. Każda z tych nauk może stanowić twórczą platformę pogłębienia samorozumienia dogmatyki jak również istotne wyzwanie dla niej.